Watertable

In de ontwikkeling van ‘farming’ wereldwijd is water echt een dingetje. De Rabobank presenteerde ons actuele cijfers van het grondwaterpeil in heel Australië, vochtigheid van de grond en de te verwachte regenval. Met open mond kijk ik naar de slides die voorbij vliegen. Een geldverstrekker die zich bezighoudt met water????  

Onze Nuffieldscholar uit Chili toonde cijfers van de hoeveelheid regen de afgelopen 10 jaar. De regenval varieerde van 140 mm per jaar tot ruim 900 mm per jaar met een tendens naar meer droogte. Zijn reactie was relaxed. Met wat minder water is de opbrengst ook wat minder, zo liet hij zien, maar z’n langjarig gemiddelde was nog steeds acceptabel.  

Waar de afgelopen jaren door de droogte toch her en der wat paniek ontstond in Nederland, wordt een watertekort in andere regio’s als een echte uitdaging gezien door onze internationale farmers. Het benutten van elke druppel water die hoe dan ook beschikbaar komt, maakt het verschil in het rendement dat ondernemers behalen. De bosbranden in Australië van het afgelopen jaar zijn uiteraard ook voor deze ondernemers echt over de top als uitdaging. Het heeft veel schade veroorzaakt ook aan landbouwbedrijven in de verschillende regio’s.

Op zoek naar de oorzaak vertelde één van de scholars een interessant verhaal. De branden voltrokken zich voornamelijk in bosrijke regio’s, waar door de lange droogte de oliehoudende bladeren dermate uitgedroogd waren dat ze als een prima openhaardhout diende. Hoe dit  te voorkomen, ik heb er de vinger niet echt achter kunnen krijgen: is het achterstallig onderhoud in het weghalen van lage bosschages of de overweldigende kracht van de natuur? We hebben het niet live gezien.

Veel scholars hebben interesse in de organisatie en uitvoering van ons Nederlandse watersysteem. Waar wij het normaal vinden om te allen tijde van zoetwater te worden voorzien, maakt dat internationaal indruk. Graag komen zij een kijkje nemen in onze keuken, prima uiteraard. Maar waar zijn we dan trots op en wat laten we hen zien?

De Deltawerken is een manier van watermanagen waar we echt trots op mogen zijn. Het voor buitenlanders zeer bijzondere ‘geboer en gebouw’ op 2 meter onder zeeniveau… Ze kunnen het niet geloven dat we het doen, waarom we het doen en hoe we het voor elkaar krijgen en dan ook nog op een bodem die geen bodem is: de veenweiden. Onze ingenieurs leveren al decennia lang topprestaties als het gaat om bouwen op en in slappe grond. Onze kennis hierover wordt internationaal zeer gewaardeerd…. De slappe veenweidenbodem biedt onze ingenieurs dermate interessante uitdagingen dat we techniek en kennis ontwikkelen die internationaal vermarktbaar is. Ik zie een businessmodel waarvan we mogen hopen dat agrarische ondernemers er een graantje van meepikken.

En dat kan ook. De techniek van drukdrainage die we nu ontwikkelen voor en in de veenweiden, ik voorspel u, deze is internationaal echt goed vermarktbaar. We zien enkele sterk internationaal opererende drainagebedrijven vol belangstelling meekijken naar de infiltrerende werking van wat ooit bedacht was als drainage. Moskou, met haar hoogstwaarschijnlijk nooit meer te stoppen veenbranden, raakt geïnspireerd door de techniek van waterinfiltratie. Onze Waterschappers buigen zich nu over de Governance vraagstukken die al dat gestuur op de vierkante meter met zich meebrengt.

Met enige trots kunnen we toch zeggen dat we ons watersysteem op een bijzondere wijze ontwikkeld hebben. Al is de opschaalbaarheid nog wel een issue; voorlopig is het voor de Rabobank niet nodig om watertables in de gaten te houden. Maar zou een continue Watertafel, waaraan het bedrijfsleven deelneemt en de verantwoording neemt voor het inzichtelijk maken van de  financiële consequenties, een mooie next step governance structuur kunnen zijn. Dat leren we dan weer van onze internationale scholars.

Frank Lenssinck

Brisbane (Australië), 18 maart 2020